تبدیل اجازه اقامت فصلی: دادگاه شرط ۳۹ روز کاری را تأیید کرد

 تبدیل اجازه اقامت فصلی: دادگاه شرط ۳۹ روز کاری را تأیید کرد

رأی اخیر دادگاه اداری منطقه‌ای توسکانا توضیحات مهمی درباره شرایط قانونی تبدیل اجازه اقامت فصلی به اجازه اقامت برای کار وابسته در ایتالیا ارائه می‌دهد.

این رأی که توسط شعبه دوم با شماره 329 سال 2026 صادر و در تاریخ 11 فوریه 2026 منتشر شده است، به تفسیر ماده 24 بند 10 از فرمان تقنینی شماره 286 سال 1998 می‌پردازد؛ مقرره‌ای که چارچوب اصلی تبدیل مجوزهای فصلی را تعیین می‌کند.

بر اساس حقوق ایتالیا، کارگر فصلی می‌تواند درخواست تبدیل مجوز را ارائه کند مشروط بر اینکه دو شرط اساسی را احراز نماید: نخست، انجام فعالیت کاری منظم در ایتالیا به مدت حداقل سه ماه؛ دوم، داشتن پیشنهاد شغلی معتبر برای کار وابسته، چه با قرارداد مدت‌دار و چه نامحدود.

موضوع اختلاف در این پرونده، نحوه تفسیر شرط «سه ماه» در بخش کشاورزی بود؛ بخشی که ماهیت آن اغلب ناپیوسته و وابسته به شرایط آب‌وهوایی است. بخشنامه‌های اداری برای روشن شدن این موضوع معیار مشخصی تعیین کرده‌اند: میانگین حداقل سیزده روز کاری در هر ماه، معادل مجموع سی‌ونه روز در یک دوره سه‌ماهه.

در پرونده مورد بررسی، متقاضی به این حد نصاب نرسیده بود و ادعا کرده بود که شرایط نامساعد جوی مانع از تکمیل تعداد روزهای لازم شده است. با این حال، اداره مربوطه درخواست را رد کرد و موضوع به دادگاه اداری ارجاع شد.

دادگاه تصمیم اداره را تأیید کرد. به نظر دادگاه، تبدیل معیار «سه ماه» به تعداد مشخصی از روزهای کاری نه‌تنها با قانون در تعارض نیست، بلکه با هدف آن سازگار است؛ هدفی که تضمین تجربه کاری واقعی و مؤثر پیش از اعطای وضعیت اقامتی پایدارتر است.

رأی همچنین بر اهمیت ارائه ادله تأکید می‌کند. ادعاهای مربوط به شرایط استثنایی، مانند بدی آب‌وهوا، باید با مدارک دقیق و مستند اثبات شوند. اظهارات کلی و فاقد پشتوانه کافی نیست.

متن کامل رأی در کالامئو در دسترس است:
https://www.calameo.com/books/008079775c59a953c4ae6

Avv. Fabio Loscerbo

تبدیل اجازه اقامت فصلی در ایتالیا: خودکار نیست

 تبدیل اجازه اقامت فصلی در ایتالیا: خودکار نیست

رأی اخیر دادگاه اداری منطقه‌ای توسکانا تأکید می‌کند که تبدیل اجازه اقامت فصلی به اجازه کار در ایتالیا یک روند خودکار نیست.

قانون ایتالیا حداقل سه ماه کار منظم و یک پیشنهاد شغلی معتبر را الزامی می‌داند. در بخش کشاورزی، این شرط به معنای حداقل ۳۹ روز کار در یک دوره سه‌ماهه است.

در پرونده مورد بررسی (رأی شماره 329/2026)، کارگر به این حد نصاب نرسیده بود و به شرایط نامساعد جوی استناد کرده بود. دادگاه اعتراض را رد کرد و تأکید نمود که چنین ادعاهایی باید با مدارک دقیق و مستند اثبات شوند.

نتیجه روشن است: کار واقعی، مدارک مستحکم و رعایت دقیق معیارهای اداری ضروری است.

متن کامل رأی در اینجا در دسترس است:
https://www.calameo.com/books/008079775c59a953c4ae6

Avv. Fabio Loscerbo

کار فصلی و اجازه اقامت: زمانی که «اقامت در انتظار کار» امکان‌پذیر نیست

 کار فصلی و اجازه اقامت: زمانی که «اقامت در انتظار کار» امکان‌پذیر نیست

با رأی صادره در تاریخ ۵ فوریه ۲۰۲۶ (شماره ۲۱۷)، دادگاه اداری منطقه‌ای امیلیا-رومانیا بار دیگر یکی از اصول اساسی و در عین حال پرابهام حقوق مهاجرت ایتالیا را روشن کرده است؛ اصلی که اغلب موجب سوء‌برداشت و ایجاد انتظارات نادرست می‌شود: تبعه خارجی که با ویزای کار فصلی وارد ایتالیا می‌شود، حق دریافت اجازه اقامت «در انتظار کار» را ندارد.

پرونده مربوط به کارگری خارجی بود که به‌طور قانونی و بر اساس مجوز کار فصلی وارد ایتالیا شده بود. با این حال، به دلایل عمدتاً اداری و شکلی، رابطه کاری مطابق الزامات قانونی نهایی نشد. در پی این وضعیت، وی درخواست اجازه اقامتی را مطرح کرد که به او امکان می‌داد در ایتالیا بماند و به دنبال شغل دیگری بگردد.

اداره مربوطه این درخواست را رد کرد و دادگاه اداری نیز این تصمیم را به‌طور صریح و بدون ابهام تأیید نمود.

نکته محوری رأی دادگاه، تمایزی است که در عمل اغلب نادیده گرفته می‌شود. کار فصلی تابع یک نظام حقوقی خاص و مستقل است که به‌طور روشن از کار تابع عادی متفاوت می‌باشد. قانون ایتالیا به‌طور کلی این امکان را پیش‌بینی می‌کند که از دست دادن شغل، لزوماً به از دست رفتن فوری حق اقامت منجر نشود و در برخی موارد اجازه اقامت موقت برای جست‌وجوی کار جدید صادر گردد. اما این قاعده در مورد کار فصلی اعمال نمی‌شود.

این استثنا اتفاقی یا تصادفی نیست. کار فصلی ذاتاً موقت است و به چرخه‌های تولیدی مشخص و بخش‌های اقتصادی معین وابسته است. دقیقاً به همین دلیل، قانون‌گذار امکان بهره‌مندی از اجازه اقامت «در انتظار کار» را برای کارگران فصلی به‌صراحت منتفی کرده است. در صورتی که رابطه کاری فصلی به‌درستی ایجاد نشود یا قطع گردد، ویزای ورود و مجوز کار اعتبار حقوقی خود را از دست می‌دهند و در نتیجه، مبنای قانونی اقامت نیز از میان می‌رود.

رأی دادگاه از منظر دیگری نیز اهمیت دارد؛ موضع‌گیری روشن در قبال بخشنامه‌ها و دستورالعمل‌های اداری. دادگاه تأکید می‌کند که این اسناد نمی‌توانند بر قانون مقدم شوند یا دامنه اجرای آن را گسترش دهند، به‌ویژه زمانی که متن قانون صریح و روشن است. در حوزه مهاجرت، که ورود و اقامت در کشور مستقیماً با منافع عمومی و سیاست‌های مهاجرتی در ارتباط است، اصل قطعیت حقوقی و رعایت دقیق تشریفات اداری بر هرگونه تفسیر موسع اولویت دارد.

پیام این تصمیم کاملاً روشن است: کار فصلی نمی‌تواند به‌عنوان مسیری غیرمستقیم برای تثبیت یا دائمی‌سازی اقامت در ایتالیا مورد استفاده قرار گیرد. هرگونه امکان ادامه اقامت باید صرفاً بر اساس مقررات صریح قانونی، مانند قواعد مربوط به تبدیل اجازه‌های اقامت، استوار باشد و نه بر راه‌حل‌های پسینی برای جبران یک روند اداری ناموفق.

این رأی در چارچوب یک رویه قضایی تثبیت‌شده صادر شده و نقطه مرجع مهمی برای وکلا، کارفرمایان و اتباع خارجی محسوب می‌شود. نادیده گرفتن تفاوت میان کار فصلی و کار عادی، تنها به ایجاد انتظاراتی می‌انجامد که نظام حقوقی قادر به پاسخ‌گویی به آن‌ها نیست و پیامدهای شخصی و حقوقی قابل توجهی به دنبال دارد.

متن کامل رأی در انتشار موجود در پلتفرم Calaméo در دسترس است:
https://www.calameo.com/books/008079775493de16d3a2d

Avv. Fabio Loscerbo

کار فصلی و اجازه اقامت: دادگاه اداری ایتالیا حدود «اقامت در انتظار کار» را تأیید کرد

 کار فصلی و اجازه اقامت: دادگاه اداری ایتالیا حدود «اقامت در انتظار کار» را تأیید کرد

رأی اخیر دادگاه اداری منطقه‌ای امیلیا-رومانیا بار دیگر یکی از موضوعات حساس و بحث‌برانگیز حقوق مهاجرت ایتالیا را روشن کرده است. بر اساس این رأی، تبعه خارجی که با ویزای کار فصلی وارد ایتالیا می‌شود، در صورتی که رابطه کاری فصلی به‌درستی شکل نگیرد یا پایان یابد، حق دریافت اجازه اقامت «در انتظار کار» را نخواهد داشت.

در حکم صادره در تاریخ ۵ فوریه ۲۰۲۶ (شماره ۲۱۷)، دادگاه به پرونده کارگری خارج از اتحادیه اروپا رسیدگی کرد که به‌طور قانونی و بر اساس مجوز کار فصلی وارد ایتالیا شده بود. پس از آنکه قرارداد کار مطابق رویه‌های مقرر نهایی نشد، وی درخواست اجازه اقامتی را مطرح کرد که امکان ماندن در ایتالیا و جست‌وجوی شغل جدید را برای او فراهم کند. این درخواست از سوی اداره مربوطه رد شد و دادگاه اداری نیز این تصمیم را تأیید کرد.

دادگاه تأکید کرد که قانون ایتالیا میان کار تابع عادی و کار فصلی تمایز روشنی قائل است. در مورد کار تابع عادی، از دست دادن شغل می‌تواند در برخی شرایط به صدور اجازه اقامت موقت برای جست‌وجوی کار منجر شود، اما این امکان در مورد کار فصلی به‌صراحت از سوی قانون‌گذار منتفی شده است. به گفته دادگاه، این استثنا ناشی از ماهیت خاص کار فصلی است که ذاتاً موقت، دوره‌ای و محدود به بخش‌های اقتصادی مشخص است.

قضات همچنین تصریح کردند که عدم نهایی شدن قرارداد کار فصلی موجب از بین رفتن اعتبار حقوقی ویزای ورود و مجوز کار می‌شود. در چنین شرایطی، هیچ مبنای قانونی برای تبدیل وضعیت اقامت فصلی به نوع دیگری از اجازه اقامت وجود ندارد. اجازه اقامت «در انتظار کار» ابزاری برای جبران یا اصلاح رویه‌های اداری ناموفق یا ناتمام نیست، بلکه نهادی استثنایی است که تنها در چارچوب دقیق پیش‌بینی‌شده توسط قانون قابل اعمال است.

یکی دیگر از نکات مهم این رأی، موضع دادگاه در خصوص بخشنامه‌ها و دستورالعمل‌های اداری است. دادگاه یادآور شد که این اسناد نمی‌توانند مقررات قانونی روشن را تغییر دهند یا دامنه شمول آن‌ها را گسترش دهند. در حوزه مهاجرت، که ورود و اقامت در کشور تابع قواعد سخت‌گیرانه است، اصل قطعیت حقوقی و رعایت دقیق تشریفات اداری بر هرگونه تفسیر موسع مقدم است.

این رأی در راستای یک رویه قضایی تثبیت‌شده صادر شده است که استفاده از کار فصلی به‌عنوان مسیری غیرمستقیم برای تثبیت اقامت را رد می‌کند. هرگونه امکان ماندن در ایتالیا فراتر از چارچوب کار فصلی، صرفاً باید بر اساس مقررات صریح قانونی، از جمله قواعد مربوط به تبدیل اجازه‌های اقامت، استوار باشد.

فراتر از پرونده مورد بحث، رأی دادگاه اداری منطقه‌ای امیلیا-رومانیا بار دیگر بر اهمیت رعایت سخت‌گیرانه قواعد شکلی در مدیریت مهاجرت کاری تأکید می‌کند. در فضایی اروپایی که بحث‌های مربوط به مهاجرت به‌طور فزاینده‌ای پررنگ شده است، این تصمیم ضرورت حفظ مرزهای روشن میان اشکال مختلف مهاجرت کاری را برجسته می‌سازد.

متن کامل رأی در انتشار موجود در پلتفرم Calaméo قابل دسترسی است:
لینک قابل کلیک: https://www.calameo.com/books/008079775493de16d3a2d
لینک متنی: https://www.calameo.com/books/008079775493de16d3a2d

Avv. Fabio Loscerbo

خروج از ایتالیا می‌تواند به قیمت از دست دادن اجازه اقامت تمام شود

 خروج از ایتالیا می‌تواند به قیمت از دست دادن اجازه اقامت تمام شود

در حقوق مهاجرت ایتالیا، غیبت هرگز موضوعی خنثی و بی‌اهمیت نیست. خروج از کشور در حالی که یک روند اداری مربوط به اجازه اقامت در جریان است، می‌تواند پیامدهایی تعیین‌کننده داشته باشد و حتی به رد کامل درخواست منجر شود. این یک خطر فرضی نیست، بلکه واقعیتی است که به‌طور فزاینده‌ای توسط رویه اداری و آرای قضایی تأیید می‌شود.

اجازه اقامت صرفاً یک سند اداری یا تشریفاتی نیست. این مجوز بیانگر یک رابطه حقوقی مستمر میان تبعه خارجی و دولت ایتالیا است؛ رابطه‌ای که بر حضور واقعی و پایدار در قلمرو ملی استوار است. هرگاه این تداوم حضور قطع شود، مبانی حقوقی حق اقامت به‌طور جدی تضعیف می‌گردد.

مقامات ایتالیایی به‌طور ثابت، غیبت طولانی‌مدت یا غیبتی که به‌صورت منظم سامان‌دهی نشده باشد را به‌منزله قطع اقامت تلقی می‌کنند. در عمل، این بدان معناست که حتی اگر درخواست تمدید اجازه اقامت به‌درستی و در موعد مقرر ارائه شده باشد، خروج از ایتالیا ـ به‌ویژه در نبود چارچوب روشن برای بازگشت قانونی ـ می‌تواند موجب شود که اداره به این نتیجه برسد که شرایط قانونی اقامت دیگر وجود ندارد.

رویه اخیر دادگاه‌های اداری این رویکرد را تثبیت کرده است. دادگاه‌ها تأیید کرده‌اند که اگر تبعه خارجی برای مدت قابل‌توجهی خارج از ایتالیا بماند و در مهلت اعتبار ویزای بازگشت به کشور وارد نشود، رد اجازه اقامت از نظر حقوقی موجه و قانونی است. در چنین مواردی، اداره اختیار ارزیابی ندارد، بلکه قانون را به‌صورت الزام‌آور اعمال می‌کند و صرفاً فقدان یکی از شرایط اساسی اقامت قانونی را احراز می‌نماید.

آنچه این موضوع را به‌ویژه حساس می‌کند، اثر محدود تضمین‌های شکلی و آیینی پس از احراز غیبت است. هنگامی که رد درخواست بر فقدان عینی شرایط لازم ـ مانند تداوم اقامت یا بازگشت منظم به کشور ـ استوار باشد، تصمیم اداری غالباً تصمیمی الزامی تلقی می‌شود. در نتیجه، ایرادات شکلی یا توجیهات دیرهنگام معمولاً توان تغییر نتیجه را ندارند.

پیام روشن است و نباید دست‌کم گرفته شود. ترک ایتالیا در حالی که یک روند اداری هنوز مفتوح است، تصمیمی پرریسک محسوب می‌شود. حتی یک غیبت موقت، اگر به‌درستی ارزیابی یا از نظر حقوقی توجیه نشود، می‌تواند سال‌ها اقامت قانونی و مسیر ادغام اجتماعی را با خطر جدی مواجه کند.

در حقوق مهاجرت، حضور اهمیت دارد. زمان اهمیت دارد. قلمرو اهمیت دارد. و گاهی، تنها یک غیبت می‌تواند یک وضعیت منظم و قانونی را به رد نهایی تبدیل کند.

نسخه کامل این مطلب در پلتفرم Calaméo از طریق لینک زیر در دسترس است:
https://www.calameo.com/books/0080797759e6d98d60004

Avv. Fabio Loscerbo

سابقه کیفری به‌تنهایی کافی نیست: دادگاه اداری بولونیا با ردهای خودکار اجازه اقامت مخالفت کرد

 سابقه کیفری به‌تنهایی کافی نیست: دادگاه اداری بولونیا با ردهای خودکار اجازه اقامت مخالفت کرد

یک رأی اخیر از سوی دادگاه اداری منطقه‌ای امیلیا–رومانیا با مقر بولونیا، بار دیگر یک اصل بنیادین در حقوق مهاجرت ایتالیا را برجسته کرده است: سابقه کیفریِ یک تبعه خارجی، به‌تنهایی نمی‌تواند مبنای رد یا عدم تمدید اجازه اقامت باشد.

در پرونده مورد بررسی، مقام اداری صرفاً با استناد به محکومیت‌های کیفری گذشته، تصمیم منفی اتخاذ کرده بود؛ بدون آن‌که توضیح دهد چرا این محکومیت‌ها امروز همچنان نشان‌دهنده خطر اجتماعیِ فعلی هستند یا چرا باید بر عناصر مثبتِ وضعیت شخصی غلبه کنند. دادگاه این رویکرد را غیرقانونی دانست و تأکید کرد که تصمیم‌های خودکار و قالبی با الزامات قانون سازگار نیستند.

پایه حقوقی این موضع، ماده ۵ بند ۵ فرمان تقنینی ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۸ شماره ۲۸۶ است؛ مقرره‌ای که اداره را ملزم می‌کند وضعیت تبعه خارجی را به‌صورت جامع ارزیابی کند. به بیان دیگر، عناصر منفی مانند سوابق کیفری باید در کنار عوامل تعیین‌کننده دیگر سنجیده شوند: زندگی خصوصی و خانوادگی، ثبات شغلی، میزان ادغام اجتماعی و مدت زمانی که از ارتکاب جرم گذشته است.

دادگاه اداری بولونیا در رأی خود به «نقص آشکار در استدلال» اشاره کرد. مرجع اداری هیچ ارزیابی واقعی از مسیر زندگی، وضعیت خانوادگی و حرفه‌ای فرد ارائه نکرده و توازن مؤثری میان عناصر منفی و مثبت برقرار نساخته بود. بر همین اساس، دادگاه تصمیم رد را ابطال و پرونده را برای رسیدگی مجددِ منطبق با اصول تناسب و معقولیت به اداره بازگرداند.

این رأی در چارچوب رویه قضایی رو‌به‌تثبیت قرار می‌گیرد که حدود اختیار اداری در حوزه مهاجرت را روشن می‌سازد. اختیار اداری وجود دارد، اما نامحدود نیست. هرگاه تصمیمی به‌طور مستقیم بر زندگی خانوادگی، کاری و اجتماعی فرد اثر بگذارد، باید بر ارزیابی فردمحور، روزآمد و مستدل تکیه کند، نه بر خوانشی مکانیکی از گذشته.

پیام عملی حکم روشن است: سابقه کیفری یک عنصرِ ارزیابی است، نه نتیجه‌ای از پیش تعیین‌شده. اداره باید با استدلالی شفاف و مشخص نشان دهد چرا این سوابق امروز همچنان مرتبط‌اند و چرا محدود کردن حق اقامت را توجیه می‌کنند.

متن کامل انتشار، شامل رأی دادگاه و تحلیل حقوقی، در پلتفرم Calaméo از طریق پیوند زیر در دسترس است:
https://www.calameo.com/books/008079775f4e8338cb9e5
https://www.calameo.com/books/008079775f4e8338cb9e5

در نهایت، دادگاه اداری بولونیا یک اصل اساسی را بار دیگر تأیید می‌کند: در حقوق مهاجرت، جایی برای تصمیم‌های خودکار وجود ندارد. هر پرونده باید به‌صورت فردی و با رعایت تضمین‌های مقرر در نظام حقوقی بررسی شود.

Avv. Fabio Loscerbo

رد مجوز کار: کارگر خارجی حق اعتراض ندارد رأیی از ایتالیا که مشخص می‌کند چه کسی در رویه‌های مهاجرت کاری حق اقامه دعوا دارد

 

رد مجوز کار: کارگر خارجی حق اعتراض ندارد

رأیی از ایتالیا که مشخص می‌کند چه کسی در رویه‌های مهاجرت کاری حق اقامه دعوا دارد

یک رأی اخیر از دادگاه اداری ایتالیا، شفاف‌سازی مهمی را در یکی از بحث‌برانگیزترین حوزه‌های حقوق مهاجرت ارائه کرده است: این‌که در صورت رد مجوز کار برای یک تبعه خارجی مقیم خارج از ایتالیا، چه کسی حق اعتراض قضایی دارد.

این موضوع در چارچوب ماده ۲۲ قانون یکپارچه مهاجرت ایتالیا بررسی می‌شود؛ ماده‌ای که ورود اتباع غیراروپایی به ایتالیا برای اشتغال تابع را تنظیم می‌کند. این فرایند ماهیتی پیچیده دارد و از چند مرحله متوالی تشکیل شده است؛ مراحلی که با درخواست کارفرما آغاز می‌شود و تنها در مرحله‌ای بعدی با صدور ویزای ورود و سپس اجازه اقامت برای کارگر به پایان می‌رسد.

به نظر دادگاه اداری، تفکیک میان این مراحل نقشی تعیین‌کننده دارد.

در مراحل ابتدایی، یعنی مراحل مربوط به درخواست، تأیید یا رد مجوز کار، تنها منافع حقوقی مورد حمایت قانون، متعلق به کارفرماست. این کارفرماست که درخواست را ارائه می‌کند، با اداره «پنجره واحد مهاجرت» در ارتباط است و مسئول رعایت الزامات و مهلت‌های قانونی است.

در این مقطع، کارگر خارجی هنوز از یک موقعیت حقوقی حمایت‌شده برخوردار نیست. دادگاه به‌صراحت بیان می‌کند که کارگر صرفاً دارای یک «نفع واقعی» در موفقیت روند اداری است و چنین نفعی برای طرح دعوای قضایی کافی نیست. در نتیجه، در صورت رد یا لغو مجوز کار، کارگر خارجی به‌تنهایی حق طرح دعوا را ندارد و تنها کارفرمایی که درخواست را ارائه کرده است، دارای صلاحیت اقامه دعوا خواهد بود.

این رویکرد قضایی به‌طور تفصیلی در یک انتشار تخصصی در پلتفرم Calaméo تحلیل شده است که از طریق لینک زیر در دسترس است:
https://www.calameo.com/books/0080797759dd32066810c
(لینک مستقیم: https://www.calameo.com/books/0080797759dd32066810c)

این انتشار، پیامدهای عملی این تفسیر را به‌خوبی برجسته می‌کند؛ به‌ویژه در ارتباط با رویه‌های قضایی‌ای که همچنان در عمل رایج‌اند. دعاوی‌ای که صرفاً توسط کارگران خارجی و بدون مشارکت مستقیم کارفرما مطرح می‌شوند، محکوم به رد به دلیل عدم قابلیت استماع هستند؛ امری که به اتلاف زمان، افزایش هزینه‌ها و ایجاد انتظارات حقوقی نادرست منجر می‌شود.

دادگاه همچنین تصریح می‌کند که حقوق قابل حمایت قضایی کارگر خارجی تنها در مراحل بعدی فرایند، یعنی در زمان صدور ویزای ورود و اجازه اقامت، شکل می‌گیرد. پیش از آن، نظام حقوقی ایتالیا اولویت را به منافع عمومی در کنترل جریان‌های مهاجرتی و نیز منافع خصوصی کارفرما می‌دهد، بدون آن‌که برای کارگر حق مستقل مراجعه به دادگاه قائل شود.

این رأی بازتاب‌دهنده رویکردی سنتی و منسجم در حقوق مهاجرت است که بر تفکیک روشن نقش‌ها و مسئولیت‌ها در مهاجرت کاری تأکید دارد. همچنین پیامی روشن برای حقوقدانان و ذی‌نفعان در بر دارد: در حوزه مهاجرت کاری، دانستن این‌که چه کسی حق مراجعه به دادگاه را دارد به همان اندازه مهم است که دانستن کدام تصمیم اداری قابل اعتراض است.

انتشار موجود در Calaméo، منبعی ارزشمند برای درک حدود فعلی حمایت قضایی در حوزه مهاجرت کاری در ایتالیا به شمار می‌رود.

وکیل فابیو لوتچربو