۱۴۰۵ خرداد ۱۲, سه‌شنبه

دادگاه بولونیا با وجود فرمان کوترو، حمایت ویژه را تأیید کرد

 

دادگاه بولونیا با وجود فرمان کوترو، حمایت ویژه را تأیید کرد

بولونیا، ایتالیا – دو رأی مهم صادرشده از سوی دادگاه بولونیا در تاریخ ۲۲ مه ۲۰۲۶ تأیید می‌کنند که اتباع خارجی که زندگی واقعی و پایداری در ایتالیا ایجاد کرده‌اند، همچنان می‌توانند از اجازه اقامت مبتنی بر حمایت ویژه بهره‌مند شوند؛ حتی با وجود محدودیت‌هایی که به موجب فرمان موسوم به «فرمان کوترو» وضع شده است.

این پرونده‌ها مربوط به دو شهروند مراکشی بود که درخواست‌های آنان برای حمایت بین‌المللی توسط کمیسیون سرزمینی رد شده بود. با این حال، دادگاه پس از بررسی پرونده‌ها به این نتیجه رسید که هر دو فرد در ایتالیا پیوندهای اجتماعی، شغلی و شخصی محکمی ایجاد کرده‌اند و اخراج آنان می‌تواند نقضی نامتناسب از حقوق بنیادینشان محسوب شود.

اهمیت این آراء در آن است که به رأی شماره ۱۳۳۰۹ دیوان عالی کشور ایتالیا مورخ ۱۱ نوامبر ۲۰۲۵ استناد می‌کنند. دیوان عالی در آن رأی تصریح کرده بود که اصلاحات قانونی سال ۲۰۲۳، حمایت از زندگی خصوصی و خانوادگی تضمین‌شده در ماده ۸ کنوانسیون اروپایی حقوق بشر را از میان نبرده است.

به اعتقاد دادگاه بولونیا، چارچوب حقوقی ناشی از فرمان کوترو باید همچنان در پرتو تعهدات قانون اساسی و بین‌المللی ایتالیا تفسیر شود. از این رو، مقامات اداری و قضایی همچنان موظف هستند بررسی کنند که آیا اخراج یک شخص، دخالتی نامتناسب در زندگی خصوصی و خانوادگی او که در ایتالیا شکل گرفته است، ایجاد می‌کند یا خیر.

در پرونده نخست، قضات چندین سال اشتغال مستمر در بخش ساختمان، برخورداری از مسکن مستقل و دریافت گواهینامه رانندگی ایتالیایی را مورد توجه قرار دادند. در پرونده دوم، وجود قرارداد کار دائم، شرکت در دوره‌های آموزش زبان ایتالیایی، ثبات محل سکونت و نبود هرگونه سابقه کیفری از عوامل مهم تلقی شد.

دادگاه تأکید کرد که ادغام اجتماعی را نمی‌توان صرفاً بر اساس اشتغال ارزیابی کرد. این ارزیابی باید کل مسیر زندگی فرد را دربر گیرد و عواملی همچون روابط اجتماعی ایجادشده، استقلال اقتصادی، مشارکت در جامعه و احترام به قوانین کشور میزبان را نیز مدنظر قرار دهد.

با به رسمیت شناختن حق این دو متقاضی برای دریافت اجازه اقامت مبتنی بر حمایت ویژه، دادگاه بولونیا تأیید کرد که ادغام اجتماعی همچنان یکی از عناصر اساسی حقوق مهاجرت ایتالیا است، حتی پس از اصلاحات ناشی از فرمان کوترو.

پیش‌بینی می‌شود این آراء بر بسیاری از پرونده‌های مشابه که هنوز در دادگاه‌های ایتالیا در جریان هستند تأثیر بگذارند، به‌ویژه پرونده‌هایی که مربوط به افرادی است که در طول اقامت خود در ایتالیا پیوندهای عمیقی با جامعه این کشور برقرار کرده‌اند.

در حالی که دادگاه‌ها همچنان در حال تبیین دامنه اصلاحات سال ۲۰۲۳ هستند، این تصمیمات نشان می‌دهند که اصول قانون اساسی و حمایت از حقوق بنیادین همچنان در مرکز بررسی درخواست‌های حمایت ویژه قرار دارند.

Avv. Fabio Loscerbo

ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

۱۴۰۵ خرداد ۲, شنبه

دادگاه ایتالیا ارتباط مستقیم میان مجوز کار و کارفرما را در فرایندهای اقامت تأیید کرد

 : دادگاه ایتالیا ارتباط مستقیم میان مجوز کار و کارفرما را در فرایندهای اقامت تأیید کرد

یک رأی جدید از سوی دادگاه اداری منطقه‌ای امیلیا-رومانیا بار دیگر یکی از حساس‌ترین موضوعات نظام مهاجرت ایتالیا را در مرکز توجه قرار داده است: رابطه میان «نولا اوستا» یا مجوز کار و کارفرمایی که فرایند اداری مربوط به کارگر خارجی را آغاز کرده است.

این حکم که در تاریخ ۲۱ مه ۲۰۲۶ منتشر شد، مربوط به یک شهروند خارجی است که درخواست تبدیل اجازه اقامت خود از دوره کارآموزی به اجازه اقامت برای کار وابسته را ارائه کرده بود.

در این پرونده، کارگر خارجی مجوز کار را از طریق یک کارفرمای مشخص دریافت کرده و قرارداد اقامت را نیز در اداره مهاجرت امضا کرده بود. با این حال، رابطه کاری اولیه هرگز به‌طور واقعی آغاز نشد و فرد بعداً در شرکت دیگری مشغول به کار شد.

پس از این تغییر، اداره مهاجرت فورلی درخواست تبدیل اجازه اقامت را غیرقابل پذیرش اعلام کرد و استدلال نمود که کارفرمایی که فرایند اداری را آغاز کرده، همان کارفرمایی نیست که در نهایت فرد خارجی را استخدام کرده است.

دادگاه اداری موضع اداره مهاجرت ایتالیا را تأیید کرد.

بر اساس نظر قضات، نظام مهاجرت ایتالیا مستلزم وجود پیوستگی میان کارفرمای درخواست‌کننده مجوز کار، قرارداد اقامت و رابطه کاری واقعی با شهروند خارجی است.

دادگاه همچنین تأکید کرد که هدف این تفسیر جلوگیری از سوءاستفاده از نظام مهاجرت و جلوگیری از آغاز فرایندهایی است که بدون قصد واقعی برای استخدام کارگر خارجی انجام می‌شوند.

این رأی بازتاب‌دهنده رویکرد سنتی حقوق مهاجرت ایتالیاست؛ رویکردی که از گذشته نقش مرکزی کارفرما را در روند ورود و قانونی‌سازی وضعیت اقامتی کارگر خارجی به رسمیت شناخته است.

در عین حال، این تصمیم نشان‌دهنده تنش فزاینده میان سختگیری‌های اداری و واقعیت‌های بازار کار مدرن نیز هست.

امروزه بازار کار با قراردادهای موقت، تغییرات مکرر شغلی و شرایط ناپایدار حرفه‌ای شناخته می‌شود. در چنین شرایطی، وابسته کردن وضعیت حقوقی یک کارگر خارجی به تنها یک کارفرما می‌تواند پیامدهای بسیار سنگینی ایجاد کند.

نکته مهم دیگری نیز در استدلال دادگاه وجود دارد.
دادگاه تأکید کرده است که متقاضی هیچ توضیح مشخصی درباره علت آغاز نشدن رابطه کاری اولیه ارائه نکرده بود.

این موضوع می‌تواند در دعاوی آینده نقش تعیین‌کننده‌ای داشته باشد.
یک کارگر خارجی که بتواند دلایل تغییر کارفرما را به‌طور دقیق مستند کند و در عین حال استمرار فعالیت شغلی و ادغام اجتماعی خود را نشان دهد، ممکن است با ارزیابی حقوقی متفاوتی روبه‌رو شود.

این رأی در نتیجه پیامی روشن برای کارگران خارجی و وکلای فعال در حوزه مهاجرت در ایتالیا دارد: در نظام کنونی ایتالیا، انسجام و تداوم فرایند مرتبط با «نولا اوستا» همچنان یکی از عناصر اساسی در تبدیل اجازه‌های اقامت محسوب می‌شود.

Avv. Fabio Loscerbo
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

۱۴۰۵ اردیبهشت ۲۰, یکشنبه

هشدارهای SIS و رد ویزا: دادگاه‌های ایتالیا با رد خودکار مخالفت می‌کنند

 هشدارهای SIS و رد ویزا: دادگاه‌های ایتالیا با رد خودکار مخالفت می‌کنند

یک رأی جدید از سوی دادگاه اداری منطقه لاتزیو می‌تواند رابطه میان هشدارهای ثبت‌شده در سامانه اطلاعات شنگن (SIS) و رد ویزاهای ورود در اروپا را به‌طور قابل توجهی تغییر دهد.

در حکمی که در تاریخ ۶ مه ۲۰۲۶ منتشر شد، دادگاه تصمیم کنسولگری ایتالیا در استانبول مبنی بر رد ویزای تحصیلی یک دانشجوی خارجی را لغو کرد؛ دانشجویی که از سوی یونان در سامانه SIS ثبت شده بود.

برای سال‌ها، بسیاری از نهادهای اداری اروپایی هشدارهای SIS را تقریباً به‌عنوان دلیل خودکار برای رد ویزا یا اجازه اقامت تلقی می‌کردند. در عمل، زمانی که نام فردی توسط یک کشور عضو در سامانه شنگن ثبت می‌شد، مقامات کنسولی کشور دیگر اغلب بدون انجام ارزیابی فردی واقعی، درخواست او را رد می‌کردند.

اما رأی اخیر ایتالیا نشان می‌دهد که این رویکرد در حال تغییر است.

دادگاه اعلام کرد که مقامات ایتالیایی نمی‌توانند صرفاً به دلیل وجود هشدار SIS ویزا را رد کنند. مقامات باید به‌طور مشخص بررسی کنند که آیا متقاضی واقعاً تهدیدی فعلی برای نظم عمومی یا امنیت عمومی محسوب می‌شود یا خیر.

این رأی به‌طور گسترده بر مقرره اتحادیه اروپا شماره 1861 سال 2018 تکیه دارد؛ مقرره‌ای که نحوه عملکرد سامانه اطلاعات شنگن را تنظیم می‌کند. به‌ویژه ماده ۲۷ این مقرره، پیش از صدور یا رد ویزاهای بلندمدت یا اجازه اقامت برای افرادی که در SIS ثبت شده‌اند، سازوکار مشورت میان کشورهای عضو را پیش‌بینی کرده است.

به گفته دادگاه، مقررات اروپایی رد خودکار را الزامی نمی‌کند. برعکس، این مقررات مستلزم ارزیابی واقعی و فردی وضعیت شخص خارجی است.

این تصمیم همچنین به استدلال دیوان قانون اساسی ایتالیا در رأی شماره ۶ سال ۲۰۲۶ اشاره می‌کند؛ رأیی که این ایده را مورد انتقاد قرار داد که هشدار SIS باید به‌طور خودکار مانع صدور مدارک اقامت یا ویزا شود.

دیوان قانون اساسی تأکید کرد که حقوق اتحادیه اروپا به‌طور فزاینده‌ای بر اصول تناسب و ارزیابی فردی تأکید دارد و نه بر سازوکارهای اداری خشک و خودکار.

این تحول می‌تواند پیامدهای مهمی نه تنها برای ویزاهای تحصیلی، بلکه برای ویزاهای کاری، الحاق خانواده، اجازه‌های اقامت و به‌طور کلی سیاست‌های مهاجرتی در فضای شنگن داشته باشد.

این رأی اهمیت ویژه‌ای دارد زیرا فرهنگ اداری مبتنی بر فرضیات امنیتی را به چالش می‌کشد. بر اساس تفسیری که اکنون در رویه قضایی ایتالیا در حال شکل‌گیری است، صرف وجود هشدار SIS دیگر به‌تنهایی کافی نیست. مقامات باید توضیح دهند که چرا شخص مورد نظر خطری واقعی و فعلی محسوب می‌شود.

برای وکلای مهاجرت و سیاست‌گذاران اروپایی، این پرونده می‌تواند آغاز بازتعریف گسترده‌تری از تعادل میان امنیت مرزی و حقوق فردی در نظام شنگن باشد.

آوو. فابیو لوشربو
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

۱۴۰۵ اردیبهشت ۱۳, یکشنبه

عنوان: شورای دولتی ایتالیا: امنیت عمومی می‌تواند بر ادغام اجتماعی غلبه کند

 عنوان: شورای دولتی ایتالیا: امنیت عمومی می‌تواند بر ادغام اجتماعی غلبه کند

یک رأی مهم از سوی Consiglio di Stato می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر نحوه رسیدگی به پرونده‌های مهاجرت در ایتالیا داشته باشد، به‌ویژه در مواردی که الزامات امنیت عمومی با وضعیت‌های ادغام طولانی‌مدت در تعارض قرار می‌گیرد.

بر اساس رأی شماره ۳۳۹۲ سال ۲۰۲۶ (شماره ثبت عمومی ۳۳۴۸/۲۰۲۵)، دادگاه تأیید کرد که لغو حمایت فرعی و همچنین رد صدور اجازه اقامت، حتی در شرایطی که فرد سال‌ها در ایتالیا زندگی کرده، شغل ثابت داشته و روابط خانوادگی ایجاد کرده است، قانونی می‌باشد .

این پرونده مربوط به یک تبعه خارجی است که وضعیت حمایتی او پس از آنکه مشخص شد شرایط اولیه اعطای آن دیگر وجود ندارد، لغو شد. علاوه بر این، وجود یک محکومیت کیفری جدی باعث شد که مقامات اداری وی را فردی دارای «خطر اجتماعی» تلقی کنند.

با وجود اینکه دفاع به حق بر زندگی خصوصی و خانوادگی بر اساس ماده ۸ کنوانسیون اروپایی حقوق بشر و همچنین میزان ادغام اجتماعی در ایتالیا استناد کرده بود، دادگاه موضع اداره را تأیید کرد.

این رأی یک اصل حقوقی اساسی را برجسته می‌کند: هنگامی که شرایط حمایت از بین می‌رود، لغو اجازه اقامت مرتبط با آن یک نتیجه قانونی الزامی است و نه یک تصمیم مبتنی بر اختیار گسترده اداری.

همچنین دادگاه تأکید می‌کند که الزامات امنیت عمومی می‌تواند حتی بر ادغام قوی و پایدار نیز غلبه کند. ارزیابی «خطر اجتماعی» در صلاحیت مقامات امنیتی است و می‌تواند بر اساس بررسی کلی رفتار فرد انجام شود.

نظارت قضایی در این حوزه محدود است. دادگاه صرفاً بررسی می‌کند که آیا تصمیم اداری دچار بی‌منطقی آشکار، نقص در بررسی یا ایرادات شکلی بوده است یا خیر و جایگزین ارزیابی اداره نمی‌شود.

یکی دیگر از نکات مهم این رأی، اعمال اصل tempus regit actum است؛ به این معنا که مشروعیت یک تصمیم اداری باید بر اساس شرایط موجود در زمان صدور آن ارزیابی شود.

در نتیجه، تحولات بعدی مانند اعاده حیثیت کیفری، تأثیری بر اعتبار تصمیم قبلی ندارند و فقط می‌توانند در چارچوب یک روند اداری جدید مورد بررسی قرار گیرند.

پیام این رأی روشن است: ادغام اجتماعی به‌تنهایی کافی نیست.

در مواردی که ملاحظات امنیت عمومی مطرح است، مقامات ایتالیایی می‌توانند حتی در خصوص افرادی که سال‌ها در این کشور زندگی کرده و روابط اجتماعی و خانوادگی قوی دارند، اجازه اقامت را رد کنند.

این رأی بازتاب‌دهنده یک روند گسترده‌تر در حقوق مهاجرت اروپا است، جایی که تعادل میان حقوق فردی و امنیت جمعی به‌طور فزاینده‌ای به نفع دومی در حال تغییر است.


بیانیه شفافیت منابع
این مقاله بر اساس تحلیل رأی Consiglio di Stato، شعبه ششم، شماره ۳۳۹۲/۲۰۲۶، شماره ثبت عمومی ۳۳۴۸/۲۰۲۵ تهیه شده است. رأی به‌طور مستقیم بررسی شده و منابع حقوقی از مراجع رسمی تأیید شده‌اند.


Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

۱۴۰۵ اردیبهشت ۱۱, جمعه

ایتالیا: دادگاه با وجود رد پلیس، به دلیل کار و ادغام اجتماعی، اجازه اقامت صادر کرد

 ایتالیا: دادگاه با وجود رد پلیس، به دلیل کار و ادغام اجتماعی، اجازه اقامت صادر کرد

یک رأی اخیر از دادگاه بولونیا پیام روشنی در حقوق مهاجرت ایتالیا ارسال می‌کند: ادغام واقعی از ارزیابی‌های اداری خشک و صوری مهم‌تر است.

بر اساس رأی صادره در تاریخ ۲۴ آوریل ۲۰۲۶ در پرونده شماره ۵۹۱/۲۰۲۵، دادگاه تصمیم پلیس را که درخواست اجازه اقامت تحت عنوان حمایت ویژه را رد کرده بود، لغو کرد. مقامات اداری استدلال کرده بودند که متقاضی سطح کافی از ادغام اجتماعی را اثبات نکرده است. دادگاه این دیدگاه را نپذیرفت و بر یک اصل رو به تثبیت تأکید کرد: ادغام لازم نیست کامل و بی‌نقص باشد تا اثر حقوقی داشته باشد.

این پرونده مربوط به یک تبعه خارجی است که چندین سال در ایتالیا زندگی کرده، دارای شغل ثابت، درآمد منظم و سابقه شرکت در دوره‌های آموزش زبان و مهارت بوده است. با وجود این عناصر، پلیس با استناد به نظر منفی کمیسیون منطقه‌ای، درخواست را رد کرده و ادغام را ناکافی دانسته بود.

دادگاه رویکرد متفاوتی اتخاذ کرد و تصریح نمود که ادغام نباید به عنوان یک وضعیت نهایی و کامل در نظر گرفته شود، بلکه یک فرآیند است. آنچه اهمیت دارد، وجود یک مسیر واقعی و قابل اعتماد برای ورود به جامعه میزبان است.

در مرکز استدلال دادگاه، ماده ۸ کنوانسیون اروپایی حقوق بشر قرار دارد که حق احترام به زندگی خصوصی و خانوادگی را تضمین می‌کند. دادگاه تأکید کرد که «زندگی خصوصی» تنها به روابط خانوادگی محدود نمی‌شود، بلکه روابط اجتماعی، اشتغال و شبکه ارتباطاتی را که فرد در طول زمان ایجاد می‌کند نیز در بر می‌گیرد. اخراج چنین فردی می‌تواند مداخله‌ای جدی در حقوق بنیادین او باشد.

این رأی همچنین بر اصل تناسب تأکید دارد. در غیاب هرگونه نگرانی مرتبط با امنیت عمومی یا نظم عمومی، منافع دولت در اخراج فرد کاهش می‌یابد، در حالی که حق فرد برای حفظ زندگی خود در ایتالیا تقویت می‌شود.

بر این اساس، دادگاه به این نتیجه رسید که رد اجازه اقامت منجر به گسست ناعادلانه از زندگی شکل‌گرفته فرد خواهد شد. بنابراین، حق دریافت اجازه اقامت تحت عنوان حمایت ویژه را به رسمیت شناخت؛ اجازه‌ای با مدت دو سال که قابل تمدید و قابل تبدیل به اجازه کار است .

این تصمیم بخشی از روندی گسترده‌تر در رویه قضایی ایتالیا است که به تدریج از معیارهای اداری خشک فاصله گرفته و به واقعیت زندگی افراد توجه بیشتری نشان می‌دهد.

برای حقوقدانان و ناظران، پیام روشن است: اشتغال، روابط اجتماعی و تلاش‌های واقعی برای ادغام، به عناصر تعیین‌کننده در ارزیابی حق اقامت تبدیل شده‌اند.

در شرایطی که بحث‌های مربوط به سیاست‌های مهاجرتی در اروپا ادامه دارد، چنین آرایی تنش میان کنترل و حمایت از حقوق را برجسته می‌کند. در این مورد، کفه ترازو به‌روشنی به نفع حقوق فردی سنگینی کرده است.

یادداشت شفافیت منابع
این مقاله بر اساس تحلیل مستقیم رأی دادگاه بولونیا، شعبه تخصصی امور مهاجرت، پرونده شماره ۵۹۱/۲۰۲۵ مورخ ۲۴ آوریل ۲۰۲۶ تهیه شده است و مراجع حقوقی از منابع رسمی بررسی شده‌اند.

فابیو لوتچربو، وکیل
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

۱۴۰۵ اردیبهشت ۶, یکشنبه

وقتی دادگاه حمایت را به رسمیت می‌شناسد اما دولت اجازه اقامت را رد می‌کند: پرونده برشا و تعارض میان رأی قضایی و هشدار SIS

 وقتی دادگاه حمایت را به رسمیت می‌شناسد اما دولت اجازه اقامت را رد می‌کند: پرونده برشا و تعارض میان رأی قضایی و هشدار SIS

رأی اخیر دادگاه اداری منطقه‌ای برشا توجهی فراتر از حقوق مهاجرت ایتالیا برانگیخته است، زیرا پرسشی اساسی را مطرح می‌کند: چه اتفاقی می‌افتد وقتی یک دادگاه حق برخورداری از حمایت بین‌المللی را به رسمیت می‌شناسد، اما اداره مهاجرت همچنان از صدور اجازه اقامت خودداری می‌کند؟

این دقیقاً مسئله‌ای است که در رأی ۲۳ آوریل ۲۰۲۶ دادگاه اداری برشا مطرح شده است. این پرونده مربوط به تبعه‌ای خارجی است که با حکم قطعی دادگاه برشا موفق به دریافت حمایت فرعی شده بود. در حالت عادی، این تصمیم باید به صدور اجازه اقامت منتهی می‌شد. با این حال، کوئستورا با استناد به وجود هشدار در سامانه اطلاعات شنگن، موسوم به SIS، از صدور اجازه اقامت خودداری کرد؛ هشداری که حتی پس از صدور حکم دادگاه نیز تأیید شده بود.

این وضعیت تناقضی آشکار ایجاد می‌کند. از یک سو، حکم قطعی دادگاه وجود دارد که حقی بنیادین را به رسمیت می‌شناسد. از سوی دیگر، رد اداری بر مبنای یک سازوکار امنیتی اروپایی.

پرسش اصلی این است: آیا یک هشدار امنیتی می‌تواند در عمل آثار یک حکم قطعی قضایی را خنثی کند؟

دادگاه از منظر شکلی و آیین دادرسی، دعوای اجرای حکم را غیرقابل رسیدگی دانست. اما مسئله اصلی همچنان باز باقی مانده و همین موضوع این رأی را مهم می‌کند.

موضوع صرفاً یک اختلاف فنی نیست، بلکه بحث بر سر اثربخشی حقوق است. در حقوق مهاجرت، حقی که به رسمیت شناخته شود اما قابل اجرا نباشد، ممکن است به حمایتی صرفاً نظری تبدیل شود.

این پرونده فراتر از ایتالیا اهمیت دارد، زیرا تنش میان کنترل مهاجرت، همکاری اروپایی و تضمین‌های قضایی را آشکار می‌کند. سامانه SIS به عنوان ابزار همکاری میان دولت‌ها ایجاد شد، اما این پرونده نشان می‌دهد این سازوکارها می‌توانند با حمایت‌های شناسایی‌شده توسط دادگاه‌ها در تعارض قرار گیرند.

از این رو، پرونده برشا بحث گسترده‌تری درباره توازن میان اقتدار قضایی و قدرت اداری باز می‌کند. پرسشی ساده اما تعیین‌کننده مطرح می‌شود: آیا شخصی که دادگاه او را مستحق حمایت دانسته، می‌تواند همچنان به دلیل یک هشدار اداری در وضعیت بلاتکلیفی حقوقی باقی بماند؟

این برای وکلای مهاجرت نیز پرسشی کاملاً عملی است: آیا پیروزی در پرونده کافی است اگر اجرای حکم بعداً متوقف شود؟

برای برخی، این پرونده نشان‌دهنده خطر آن است که سازوکارهای امنیتی به طور غیرمستقیم محتوای حمایت قضایی را تهی کنند. برای برخی دیگر، این پرونده تنشی حل‌نشده در قلب نظم حقوقی شنگن را آشکار می‌سازد.

در هر حال، اهمیت این رأی در آن است که یک مشکل ساختاری را نشان می‌دهد، نه یک مورد استثنایی را.

در حقوق مهاجرت، دشوارترین نبرد اغلب به دست آوردن شناسایی حق نیست، بلکه مؤثر کردن آن حق است.

و به همین دلیل، پرونده برشا شایسته توجهی فراتر از مرزهای ایتالیاست.

فابیو لوسربو
وکیل حقوق مهاجرت
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

۱۴۰۵ فروردین ۲۹, شنبه

عنوان: ایتالیا: قاضی اجازه داد یک تبعه خارجی بازداشت‌شده اقامت خود را تمدید کند

 عنوان: ایتالیا: قاضی اجازه داد یک تبعه خارجی بازداشت‌شده اقامت خود را تمدید کند

یک تصمیم اخیر از سوی قاضی اجرای احکام در بولونیا بار دیگر یک مسئله اساسی در حقوق مهاجرت را مطرح کرده است: آیا یک تبعه خارجی در بازداشت می‌تواند به‌طور مؤثر حق خود برای تمدید اجازه اقامت را اعمال کند؟

بر اساس رأی شماره ۲۸۲۷ سال ۲۰۲۶، صادره در تاریخ ۷ آوریل ۲۰۲۶، قاضی به یک تبعه خارجی بازداشت‌شده اجازه داد به‌طور موقت و تحت همراهی مأموران از زندان خارج شود تا به اداره پلیس (کوئستورا) مراجعه کرده و اجازه اقامت خود را در قالب حمایت فرعی تمدید کند.

این پرونده یک مشکل عملی را برجسته می‌کند که اغلب نادیده گرفته می‌شود. در ایتالیا، رویه‌های اداری در حوزه مهاجرت معمولاً مستلزم حضور فیزیکی متقاضی هستند. اما وضعیت بازداشت این الزام را به یک مانع واقعی تبدیل می‌کند که می‌تواند پیامدهای حقوقی جدی به دنبال داشته باشد.

در صورت نبود مداخله قضایی، فرد مورد نظر قادر به تکمیل روند تمدید نبود و در نتیجه با خطر از دست دادن وضعیت اقامت قانونی خود مواجه می‌شد. چنین وضعیتی نه‌تنها بر موقعیت اداری او تأثیر می‌گذاشت، بلکه مسیر ادغام اجتماعی او را نیز مختل می‌کرد.

برای جلوگیری از این پیامد، قاضی از ابزار «مرخصی ضروری» که در حقوق اجرای احکام کیفری پیش‌بینی شده است استفاده کرد. اگرچه این نوع مرخصی معمولاً برای شرایط خانوادگی استثنایی در نظر گرفته می‌شود، در این مورد تفسیر گسترده‌تری اتخاذ شد و تمدید اجازه اقامت به‌عنوان یک ضرورت اساسی شناخته شد.

این تصمیم نشان‌دهنده رویکردی ماهوی در حقوق است که بر قابلیت واقعی اعمال حقوق تأکید دارد، نه صرفاً شناسایی صوری آن‌ها.

بر این اساس، یک اصل مهم تأیید می‌شود: حقوق مهاجرت در پشت درهای زندان متوقف نمی‌شود. رویه‌های اداری همچنان آثار حقوقی خود را دارند و باید برای افراد محروم از آزادی نیز قابل دسترس باشند.

متن کامل این تصمیم در لینک زیر قابل مشاهده است:
https://www.calameo.com/books/008079775da5e9791f18c

این تصمیم می‌تواند بر رویه‌های آینده تأثیرگذار باشد و هماهنگی بیشتری میان نهادهای زندان و مقامات مهاجرت ایجاد کند، همچنین بحث درباره تعادل میان الزامات بازداشت و حمایت از حقوق بنیادین را تقویت نماید.

نویسنده: وکیل فابیو لوسربو
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

دادگاه بولونیا با وجود فرمان کوترو، حمایت ویژه را تأیید کرد

  دادگاه بولونیا با وجود فرمان کوترو، حمایت ویژه را تأیید کرد بولونیا، ایتالیا – دو رأی مهم صادرشده از سوی دادگاه بولونیا در تاریخ ۲۲ مه ۲۰...